25-10-2006: 'Aad de Mos kijkt niet naar reputaties'. Persoonlijk: Onur Kaya
Naam: Onur Kaya.
Geboren: Op 20 april 1986, in het Franstalige deel van Brussel.
Woonplaats: Een appartementje in een buitenwijk van Arnhem.
Partner: Ik ben vrijgezel. Hard op zoek naar een vriendin ben ik niet. Daar heb ik geen tijd voor.
Clubs: Van mijn zesde tot mijn vijftiende zat ik bij Anderlecht. Voor een andere club heb ik niet gevoetbald. Mijn vader nam me een keer mee en het ging meteen goed, ik hoefde geen selectiewedstrijd meer te spelen. En nu zit ik alweer vijf jaar bij Vitesse.
Opleiding: Mavo, in Nederland. Dat was lastig voor mij, omdat ik de taal niet sprak. Misschien ga ik later een trainersdiploma halen, maar ik ben niet van plan ooit een vakopleiding te volgen. Voorlopig richt ik me alleen op het voetbal.
Muziek: Turkse muziek, pop, trance en een beetje Franse rap van artiesten als Roaf.
Karakter: Ik ben wat verlegen. Thuis kan ik best koppig zijn, maar tegenover vreemden hou ik me stil. Op het veld heb ik daar soms ook last van, al gaat het steeds beter. De trainer weet ervan.
Uitgaan: Af en toe ga ik het centrum van Arnhem in met jongens van de club, onder wie Siebe Blondelle en Tim De Meersman. Maar veel tijd hebben we daar niet voor Als we gaan, is dat na een overwinning. Anders heb je geen leven. Afgelopen zondag zijn we dus niet geweest.
Idool: Een echte voetbalheld heb ik nooit gehad. Tegenwoordig let ik goed op de spelers van Barcelona, met name Xavi en Iniesta. Die staan ongeveer op dezelfde positie, hebben veel techniek en zijn klein, net als ik.
Film: Ik hou van actiefilms. Mission Impossible III is de laatste die ik heb gezien. Een uitgesproken favoriet heb ik niet.
Boek: Nee, nooit. Ik heb een hekel aan lezen, al ben ik niet dom, hoor. Stilzitten is gewoon niets voor mij. Na één pagina verveel ik me dood.
Tijdschriften/kranten: Op de club lees ik De Gelderlander, in België Het Laatste Nieuws en de Franstalige kranten.
Eten: Turks, zoals kebab van mijn moeder, baklava (mierzoet bladerdeeg, red.) en rijst. Mijn ouders komen uit Istanbul en hebben daar nog een appartement. Elke vakantie ga ik daar naartoe. Besiktas is mijn favoriete club. Het kon me daarom niet veel schelen dat Galatasaray afgelopen week verloor van PSV.
Drinken: Vanwege mijn geloof - ik ben moslim - drink ik geen alcohol. Maar aan de ramadan doe ik niet, dat valt niet te combineren met voetbal. Verder hou ik het bij sinas, water, ijsthee en af en toe een glas cola.
Hobby's: Bowlen, snooker, naar de bioscoop gaan en met vrienden door de stad lopen. Die dingen doe ik alleen in België. In Arnhem ga ik af en toe wat drinken.
Auto: Ik heb een Golf 4. Zelf gekocht, niet van de club. Bij Vitesse rijden ze in een Golf 5.
Trainer: Edward Sturing en Aad de Mos. Het grote verschil tussen beiden is dat De Mos meer hamert op discipline. Bovendien zijn alle spelers gelijk voor hem. En de jeugd krijgt veel meer kansen. Als je goed bent, dan speel je, ongeacht je reputatie. Je merkt ook dat hij veel ervaring heeft.
Hoogtepunt: Mijn goal van anderhalve week geleden tegen Willem 11 (1 winst, red.), mijn eerste in het betaalde voetbal. Ook aan Vitesse-PSV (1-3) van vorig jaar bewaar ik goede herinneren. Het was mijn eerste wedstrijd voor eigen publiek. Dan sta je ineens tegenover Philijp Cocu en Timmy Simons Mijn debuut maakte ik zes dagen eerder, uit tegen SC Heerenveen (4-1 verlies). Ook dat was toch wel mooi en ik speelde aardig.
Dieptepunt: Veel tegenslagen heb ik nog niet gehad. Ik hoop nooit een dieptepunt te bereiken. De vorige voetbaljaargang vat ik ook niet zo op. Het ging namelijk helemaal niet zo slecht.
Ambitie: Eerst een basisplaats Vitesse. Daarna wil ik naar Spanje, dat is mijn droom. Het maakt me niet uit bij welke club, ik hoef niet per se naar Barcelona. Sevilla bijvoorbeeld is óók een prachtclub. Het technische voetbal dat ze daar spelen ligt me goed, net als de Franse competitie. In Engeland en Italië weegt het fysieke aspect veel zwaarder.
Vitesse: Onze doelstelling is eindigen bij de eerste negen. Dat moet lukken, we gaan langzaam vooruit. Tegen FC Groningen speelden we goed, maar kregen we niets (4-3 verlies, red.). Het duel met Willem 11 verliep precies andersom. De afloop van de derby tegen NEC (1-0 nederlaag door een strafschop in blessuretijd) was natuurlijk dramatisch. We speelden goed tot de zestienmeter, daarna stokte het. De trainer was na afloop redelijk tevreden, al hadden we minstens een punt verdiend.
Bron: VI
16-10-2006: Onur Kaya beleeft de dag van zijn leven
Zelden kwam een doelpunt uit een groter ‘niets’ dan zaterdagavond bij Vitesse-Willem II. Met een treffer van grote
schoonheid onttrok Onur Kaya zich aan een negentig minuten durende voetbalparodie in Gelredome.
Alleen de twee keepers en Onur Kaya viel zaterdagavond weinig te verwijten in de dodelijke saaie en van alle kwaliteit
gespeende wedstrijd tussen Vitesse en Willem II. Toch beleefde Onur Kaya één van de mooiste dagen van zijn twintig
lentes jonge bestaan. Op slag van rust kapte de middenvelder de bal naar binnen en ‘duwde’ die met de binnenkant van
zijn kleine rechtervoet precies richting de kruising. Doelman Björn Sengier van Willem II stak vertwijfeld een hand
uit naar de bal, die via zijn vingertop in het doel viel: 1-0.
„Het was mijn eerste doelpunt voor Vitesse en nog de winnende ook. Dit is echt één van de mooiste dagen in mij leven”,
zei Kaya na afloop dolgelukkig. Hij was na zijn schot niet direct zeker. „Ik heb de bal net zo lang nagekeken tot ik
zag dat hij erin ging”, zei de kleine Belg, van Turkse komaf, die tot ‘man van de wedstrijd’ werd gesms’t. Kaya
debuteerde vorig seizoen, onder Edward Sturing, in een uitwedstrijd bij Heerenveen en maakte direct indruk met zijn
fijne techniek en secure passes.
Alleen fysiek heeft hij nog een weg af te leggen. Kaya genoot zijn opleiding bij Anderlecht, maar behoort al jaren tot
het uitdijende peloton Belgen in Arnhemse dienst. „Ik heb nog moeite de negentig minuten vol te maken. Tachtig gaat wel,
maar de laatste tien zit ik er doorheen. Dat is een kwestie van veel wedstrijden spelen. Ik heb gelukkig een trainer
die vertrouwen in mij heeft en mij ook de kans geeft”, aldus de kleine middenvelder, voor wie in het ‘systeem De Mos’
niet eens een ideale plek bestaat.
„Ik ben eigenlijk een nummer tien, maar wij spelen een 4-2-3-1-systeem, met twee controlerende middenvelders en de
nummer tien is eigenlijk tweede spits”, weet Kaya, die het moet hebben van zijn steekpasses. „Ik scoor niet veel.”
Hij haalde ook zonder zijn winnende treffer een voldoende, vooral door zijn bedrijvigheid. „We waren vandaag slordig
en leden te veel balverlies. Als het team goed draait, speel ik beter. Maar we hebben drie punten en ik heb de
winnende goal gemaakt met mijn hele familie op de tribune. Wat is dit lekker.”
Bron: De Gelderlander
