Het rampjaar van Ricky Bochem
Om stil van te worden. Vorig seizoen was voor Vitesse natuurlijk een rampseizoen. Niemand ontsnapte er aan, ook Ricky
Bochern niet. Maar de 20-jarige middenvelder maakte nog iets verschrikkelijks mee. Twee weken vóór zijn officiële
debuut in Vitesse 1 verloor hij, na een lang ziekbed, zijn vader, zijn grootste supporter. "Zijn dood heeft mijn
ontwikkeling geremd, logisch."
Mijn vader is slechts 51 geworden. Twee jaar voor zijn dood merkten we thuis al dat er iets met hem aan de hand was.
Hij was vaker opstandig, voelde zich altijd maar moe en ging steeds vroeger naar bed. We stonden er niet te veel bij
stil, totdat hij in december 2001 opeens vlekken en een buit in zijn nek kreeg. In eerste instantie dacht de huisarts
aan een reactie op het wisselvallige weer, dat mijn vader - die op de fiets naar zijn werk ging - in die tijd moest
trotseren. Maar omdat de klachten aanhielden en zelfs erger werden, verwees de dokter ons door naar een huidarts. Die
constateerde, dat er iets aan de hand moest zijn met zijn lymfklieren. Maar verder dan die diagnose, kwam de beste man
niet.
De pijn bleef en was op een gegeven moment eenvoudig niet meer uit te houden. Mijn vader is toen voor de deur van het
ziekenhuis gaan liggen, zodat ze hem wel moesten opnemen. Toen het uiteindelijk goed werd onderzocht, kwam aan het
licht dat hij leverkanker had als gevolg van het slikken van verkeerde medicijnen en het gebruik van alcohol. Ook zijn
lymfklieren waren opgezwollen. Het ziekenhuis constateerde de symptomen, maar niet de oorzaak van de klachten.
Chemotherapie was op dat moment al niet meer mogelijk, omdat de lever daarvoor te zeer was beschadigd.
Een operatie en bestraling moesten uitkomst gaan bieden. Hij zou het redden. Na de behandeling zou alles opgelost
moeten zijn. Dus gingen we weer met een gerust hart naar huis. Maar de pijn werd erger en erger. Er werden nieuwe
foto's en scans gemaakt en die lieten duidelijk zien, dat hij zes of zeven uitzaaiingen in zijn lever had. Er was
niets meer aan te doen. We kregen te horen dat hij niet lang meer te leven had.
We stonden perplex. Ik heb me vaak afgevraagd, waarom de oorzaak niet eerder ontdekt kon worden. De kern van de kanker
zat in zijn maag en darmen, terwijl de artsen dachten, dat het met zijn keel, neus of oren te maken had. Achteraf
gezien blijkt dat zijn moeder, mijn oma, aan dezelfde ziekte is overleden en dat het dus in de familie zit. Daar had
niemand bij stilgestaan, omdat de symptomen deden vermoeden, dat de pijn ergens anders vandaan kwam. Plotseling was
alles op één dag afgelopen. Het schijnt zo te zijn, dat uitzaaiingen pas te constateren zijn als ze een centimeter dik
zijn. Maar dan is het vaak, zoals in het geval van mijn vader, te laat. Het slechte nieuws sloeg in als een bom. Eerst
zou hij nog een jaar te leven hebben, maar plotseling kregen we te horen, dat het hooguit nog enkele maanden zou duren.
Hij is vorig jaar gestorven, op 22 september.
Het is hard gegaan. Alles is nu anders, we waren een heel hecht gezin. Vooral met verjaardagen en met Kerstmis hebben
we het moeilijk. Door de dood van mijn vader ben ik wel zelfstandiger en sterker geworden. Ik ben er bovenop gekomen
en dat zegt iets over mijn mentaliteit en kracht. Mijn moeder is vaak aan het werk, dus moet ik voor mezelf zorgen. Ik
heb veel levenservaring opgedaan. Op het ogenblik gaat het best redelijk met me. Ik heb de dood van mijn vader
geaccepteerd. De dood hoort nu eenmaal bij het leven. Ik ben niet kwaad en koester geen wrok. Natuurlijk doet het nog
steeds pijn, maar mijn vader zou niet willen, dat ik bij de pakken neer ga zitten. Dat heb ik aanvankelijk wel gedaan.
Vorig seizoen heb ik een zware tijd gehad. De lijdensweg van mijn vader heeft mijn ontwikkeling als profvoetballer
geremd, logisch. Juist toen bij hem kanker werd geconstateerd, stond ik op het punt in het eerste elftal van Vitesse
te debuteren. Omdat ik zoveel mogelijk bij mijn vader wilde zijn, trainde ik minder in die dagen. Ik heb zolang
mogelijk geprobeerd om het drukke voetbalprogramma vol te houden, maar op een gegeven moment lukte dat niet meer.
Slapen ging niet. Bij eik onderzoek in het ziekenhuis wilde ik aanwezig zijn. Omdat ik moeite had om me goed te
concentreren, raakte ik continu geblesseerd. Lichamelijk takelde ik af. Toen Vitesse ook nog eens in
degradatieproblemen kwam, nam de druk alleen maar toe.
Wat dat betreft was het vorig seizoen natuurlijk een rampjaar. Mijn debuut (6 oktober tegen AZ, 1-3 winst, red.) kwam
veel te vroeg, ik was er nog lang niet klaar voor. De profwereld is hard. Amper drie weken na het overlijden van mijn
vader dacht men bij de club dat ik het wel weer zou aankunnen. Dat was dus niet het geval. Het werd me allemaal te
veel. Ik had geen zin meer in het voetbal. Een moment heb ik zelfs serieus overwogen om te stoppen. Maar dat had mijn
vader zeker niet goed gevonden.
Mijn vader was mijn grootste supporter, hij kwam áltijd kijken. Hij droomde ervan dat ik ooit topvoetballer zou worden.
Hij heeft dat helaas dus niet meer mogen meemaken. Gelukkig heb ik nu weer zin in het spelletje. Ik heb goede
gesprekken gehad met onze trainer, Edward Sturing, en ik ben blij dat hij ook interesse toont buiten het voetbal om.
Ik hoop dat ik dit seizoen wat kan laten zien. Ja, ik heb er inderdaad aan gedacht om mijn eerste doelpunt (thuis tegen
AZ, 1-2 verlies, red.) aan mijn vader op te dragen. Maar dat heb ik niet gedaan. Het leven gaat nu eenmaal verder. Zo
zou mijn vader het stellig gewild hebben. Ik zal altijd aan hem blijven denken. Ik mis hem nog elke dag.
Mening Elf magazine
Plus
Tim Cornelisse is Vitesse´s hoop in bange dagen. Wordt op zowat iedere positie in de verdediging gebruikt en dat blijkt
vaak nodig te zijn. Is de enige die standaard een voldoende scoort.
Min
Eigen doelpunten, blessures, ziektes, spelers die moe zijn, 14 tegendoelpunten en een 16de
plaats in de competitie maken van Edward Sturing geen vrolijke trainer. Het is aan de Eerbeker het hoofd koel te houden
en geen gekke dingen te doen. En dat zal niet mee gaan vallen.
Bron: Elf magazine nr.10
28-06-2003: Sturing voegt Bochem toe aan selectie Vitesse
Vitesse-trainer Edward Sturing voegt Ricky Bochem toe aan de hoofdselectie. De 20-jarige speler uit Jong Vitesse zal vanaf de eerste training op 7 juli deel uit maken van de hoofdmacht. Bochem debuteerde afgelopen seizoen in het eerste elftal en kwam tot drie optredens in de hoofdmacht. Hij kan rechtsback, rechtshalf en rechts centraal op het middenveld spelen.
Vitesse-aanvaller Matthew Amoah zal mogelijk de eerste training in de voorbereiding moeten missen. Hij is opgeroepen voor het nationale team van Ghana, dat zaterdag 5 juli in en tegen Rwanda de beslissende wedstrijd afwerkt om plaatsing voor de Afrika Cup.
Nick Hofs en Jhon van Beukering zijn al begonnen met trainen. De twee spelers scheurden in het afgelopen seizoen een kruisband in hun knie. Via extra trainingsarbeid hoopt het duo fit aan de voorbereiding te kunnen beginnen.
Doelman Bas Wijnen wordt waarschijnlijk voor een seizoen verhuurd aan eerstedivisionist VVV. De club uit Venlo heeft zich bij Vitesse gemeld voor de 22-jarige keeper.
Bron: De Gelderlander
10-12-2002: De rare hersenspinsels van Rick Bochem
Rick Bochem had er zondag al geen goed gevoel over. Spelen met Vitesse tegen NEC, de club waarvoor hij vroeger naar
het stadion ging. Als je dan na zes seconden met een hersenschudding van het veld moet, krijg je rare
hersenspinsels. Lekker slapen was er voor Rick Bochem in de nacht van zondag op maandag niet bij. Om de twee uur moest
hij voorzichtig wakker worden geschud om alle risico's te mijden. Het was een flinke klap, zondagmiddag even over half
drie in stadion De Goffert. Voor de tweede keer dit seizoen begon Rick Bochem in de basis bij Vitesse. Eerst tegen NAC,
ditmaal tegen NEC, de club waar hij ooit voetbalde, afkomstig uit de stad waar hij nog steeds woonachtig is.
"Ik weet nog dat er een lange bal kwam. Ik dacht dat ik 'm kon onderscheppen, dus ik wil koppen en ineens lig ik op
de grond. Vijftien of twintig seconden was ik helemaal weg. Daarna zag ik alles wazig, leek iedereen ver weg. Ik
hoorde iemand 'wisselen' roepen. Ik dacht: wisselen, niks wisselen, ik wil helemaal niet wisselen."
De kleine Bochem had weinig te willen, beseft hij nu, een dag later, ook wel. Een barstende koppijn beroofde hem al
van zijn nachtrust en gisteren was het nog niet veel beter. Hij heeft een hersenschudding en moet een paar dagen rust
houden na de enorme botsing met zijn stadgenoot Frank Demouge. Ook die andere Nijmegenaar viel later uit met een
hersenschudding. "Ik was door Tim Cornelisse al gewaarschuwd voor de lange bal en ik had gezien dat Demouge aan de
zijkant was gaan staan. Ik dacht alleen dat hij er nooit meer bij kon."
Hoewel televisiekijken niet verstandig is bij een hersenschudding kon Bochem het niet laten de beelden zondagavond
terug te zien. "Jammer genoeg was het een beetje onduidelijk. Soms hebben ze mooie slow motions en beelden uit
verschillende hoeken, zodat je precies kan zien wat er is gebeurd. Ik heb het niet niet goed kunnen zien."
Hij zag nog wel dat NEC door doelpunten van Hristov en Wisgerhof met 2-0 won in een wedstrijd die voor Bochem slechts
zes seconden mocht duren. Na de botsing werd hij per brancard naar de kleedkamer gebracht, waar verzorger Geert
Verwaayen voortdurend bleef waken. Om het kwartier kreeg hij, liggend op de massagetafel, een bezoekje van clubarts
Peter van Beek. "Op het veld zakte ik door mijn knieën en ik begon steeds minder te zien. In de kleedkamer werd dat
erger. Ik zag steeds minder, toen begon ik het ook eng te vinden. De dokter zei dat ik moest gaan zitten, daarna ging
het iets beter." Een dag na zijn ongeluk voelt Rick Bochem zich iets beter, maar fit is anders. "Als je weet dat je
om de twee uur wakker wordt gemaakt, slaap je ook niet rustig."
Het voetbalongeval komt uiteraard ongelegen voor de twintigjarige middenvelder, die zondag als rechtsback werd
geposteerd. "De andere jongens beginnen aan de voorbereiding voor Liverpool. Jammer genoeg haal ik die wedstrijd
zeker niet, dat is me al verteld. Misschien dat ik me vrijdag weer bij Jong Vitesse kan melden."
Dat is nog maar de vraag, want ongelukken komen nooit alleen. "Ik heb laatst ook al een auto-ongeluk gehad. Ik zat
in de gordel, maar het was een aardige klap. Ik had last van mijn nek, mijn hoofd en mijn rug. Toen mocht ik twee
weken niet spelen, terwijl ik zelf al eerder wilde beginnen. Daar zijn ze dan toch heel streng op. Omdat het nu twee
keer in korte tijd gebeurt, zijn ze nog voorzichtiger."
Zo werd zondag 8 december, de dag van de derby, er een die in het geheugen van Rick Bochem een vreemde rol speelt. Hij
is immers een klein deeltje van de film kwijt. Ook voor de wedstrijd verkeerde hij al in een 'dubbele'
gemoedstoestand. "Het was voor mij toch al een rare wedstrijd. Ik heb in de jeugd bij NEC gevoetbald, stond vroeger
altijd op de tribune en ik woon in Nijmegen. Het gevoel is moeilijk te beschrijven, maar het is een raar idee dat
mensen je ineens haten omdat je bij Vitesse speelt. Je merkt voor de wedstrijd al hoe het in Nijmegen wordt opgeklopt.
Niet dat ik er veel last van heb gehad. Ik heb ook vrienden die supporter zijn van NEC. Die maken wel eens een geintje,
meer niet. Mijn broer is voor NEC en die zat zondag op de tribune. Helaas kon mijn vader er niet bij zijn, hij is
onlangs overleden."
Niet zo vreemd dat Rick Bochem, terugkijkend op zijn ultrakorte optreden als speler van Vitesse in zijn woonplaats
Nijmegen, door vreemde hersenspinsels werd overvallen. "Ik heb heel even gedacht dat het misschien verkeerd was als
ik té goed zou voetballen in Nijmegen. Dat het dus allemaal voorbestemd was."
Bron: De Gelderlander
07-10-2002: Debuut Ricky Bochem
Ricky Bochem maakte zondag in de uitwedstrijd tegen AZ zijn competitiedebuut voor Vitesse.
In de 84e minuut was het dan eindelijk zover. De vierde official stak het bord met daarop nummer 7 de lucht in. Nadat Riga Mustapha het veld had verlaten werd het tweede nummer zichtbaar. Nummer 28, Ricky Bochem, mocht de laatste zes minuten spelen en zag van dichtbij hoe Nicky Hofs in de laatste minuut van de wedstrijd Vitesse op 3-1 zette.
Bochem zat in de thuiswedstrijd tegen RBC al bij de selectie, maar zag het duel slechts nog vanaf de reservebank. In de voorbereiding speelde hij al wel, 45 minuten in het oefenduel tegen Top Oss.
Mooi "Ik heb geloof ik twee of drie ballen geraakt in de minuten dat ik mocht spelen. Even voor het derde doelpunt stond
ik na een counter via Amoah in een goede positie, maar helaas kreeg ik de bal niet. De trainer zei tegen mij dat ik moest
durven voetballen en het vooral simpel moest houden. Of het goed ging, weet ik niet, maar mooi was het wel", aldus Ricky
Bochum.
Bron: www.vitesseworld.com
